zij wandelt op iets groens, zij wandelt in zwart

het water achterna. op haar omgekeerde kop

de mensen tegemoet - zij wandelt

op de ogen van de stilte, op vossensokken

andere wandelende mensen zeggen

dat zij zo dun is als een spleet - zo

onschuldig als een foetus - ze zeggen

dat zij vergiftigd is door haar zintuigen

dat het hoofd van haar

op twee verschillende voeten lijkt, twee

verschillende gelijksoortige vissen - met

in haar haar een weinig helium verstopt

Wouter Steyaert , gedichten

Reacties (4)

passen, passen hangen aan het plafond

niet eens zo hoog, passen

en natte passen hangen hoog

stil op het plafond staan zolen

rubberlaarzen en schoenen van katoen, stil

te staan als spijkers in het bot

ogen, ogen liever rood of droog te zien

in plassen van katoen, ogen liever groot

te staren naar de maar die niet komt

lichter dan het hoofd zijn de voeten

verborgen in stille plassen, lichter

dan verborgen voeten is het hoofd van katoen

passen, passen hangen niet eens zo

hoog aan het plafond, niet

eens aan het plafond

Wouter Steyaert , gedichten

Reacties (0)

in het zwijgen vriest zij haar woorden in

kiest zij het noorden

            van een blad papier

zij leeft minzaam op mozaïek - zeeft

licht tot dunner licht

   sneeuw valt in fluisterende oren

uit het dunste licht

kapt zij letters uit de kou

smelt zij op de tong

   het weerbarstige doorzichtige wit

duwt zij parels door de kier

in de mond

Wouter Steyaert , gedichten

Reacties (1)